چه زبانی صادقتر وزلالتر و بی ریاتر از زبانی که کلماتش ، نه
لفظ است ونه خط .اشک است وهر عبارتش نامه ای ، ضجه ی دردی ،فریاد عاشقانه ی شوقی؟ مگر نه اشک زیبا ترین شعر ،
وبی تابترین عشق وگدازترین ایمان وداغترین اشتیاق و تب دار ترین احساس وخالصانه ترین گفتن ولطیف ترین دوست داشتن است .که همه در کوره ی یک دل ، بهم امیخته وذوب شده اند و
قطره ای گرم شده اند نامش اشک .
اشک که می میبارد وناله که بر می اید وگریه که اندک اندک در
دل می رود وناگهان در گلو میگیرد وراه نفس را می بندد وناچار منفجر می شود این زبان صادق و طبیعی شوق واندوه ودرد وعشق یک انسان است

پسرك باهوش نگاهش خبر از كشف تازه اي ميداد... دوان ....دوان.... مادر را براي ديدن خدا به حياط خانه برد.مادر فكر مي كرد پسرك جانوري غريب ديده و در تصور خود او را خدا مي خواند . اما پسرك با دستان كوچكش به شبنمي اشاره كرد كه بر روي گلبرگ هاي سرخ رنگ گل نشسته بود . مادر از تصور پاك و معصومانه كودكش اشك ريخت و او را در آغوش كشيد.

كودك پاكترين ذره را خدا مي دانست.

<sup>تنها در شب تار
ايستاده در كنار نعشي سرد
مي زنم فرياد
اي رفيق ديرينم
چه شد كه خفته اي چنين آرام
مي خوانم سوره ي يا سين
شايد كه شود بيدار
و دهد جان دوباره به من تنها
به من شيفته ي دنيا....


تو كجايي؟
درگستره ي بي مرزاين جهان
تو كجايي؟
-من در دوردست ترين جاي جهان ايستاده ام:
كنار تو.
تو كجايي؟
در گستره ي ناپاك اين جهان
تو كجايي؟
-من در پاك ترين مقام جهان ايستاده ام:
برسبزه شور اين رود بزرگ كه مي سرايد
براي تو.


درياي بي كران دور باشي
يا گودال كوچك آب
فرقي نمي كند...
زلال كه باشي
آسمان در توست!!!</sup>

^{التماس دعا}

^{حق یارتان}

آزادی در بی آرزویی است.

تولد و مرگ اجتناب ناپذیرند ، فاصله این دو را زندگی کنیم.

انسان نمی تواند به همه نیکی کند ولی می تواند نیکی را به همه نشان دهد.

بدی را با عدالت پاسخ دهید و مهربانی را با مهربانی.

اگر تنها از امید انتظار معجزه داری در اشتباهی ، امید باید با حرکت توأم باشد.

دانستن کافی نیست باید به دانسته خود عمل کنید.

این که چقدر زمان داری مهم نیست ، چگونه می گذرانی مهم است.

نیک بخت کسی است که از حال دیگران پند گیرد و بدبخت کسی است که از حال او پند گیرند.

این دوست داشتن است که به انسان توان حرکت کردن می دهد.

یک لبخند به هم نوع می تواند دوستی را برقرار کند.

عشق در ذات انسان است نمی توان آنرا انکار کرد.انسان همواره عاشق است.

عشق به چیزهای پایدار ، انسان را جاویدان می کند.

هرگز نعمت دوست داشتن را از خود دریغ نکنید.

اگر می خواهید دوستتان داشته باشند اول باید دوست داشتن را یاد بگیرید.

وقتی که بجز عشق هیچ چیز برایمان باقی نمانده باشد ، برای نخستین بار آگاه می شویم که فقط عشق کافی است.

اگر می پندارید که بیش از اندازه محبت کرده اید ، دوباره فکر کنید. همیشه جایی برای عرض محبت بیشتر وجود دارد و کسی هم هست که این محبت را به او بدهید.

ما فقط با دوست داشتن می توانیم عشق را بیاموزیم.

آن زندگی که به امید فردا بگذرد ، همیشه یک روز عقب مانده است.

روش و دستورالعملی وجود ندارد ، شما دوست داشتن را با دوست داشتن یاد می گیرید.

دانش از راه جهل به دست می آید پس ما بایستی از آنچه نمی دانیم استقبال کنیم.

سعی کنید تمام روزهای عمرتان را زندگی کنید. روزها را بیهوده تلف نکنید.

یک ساعت طول میکشد تا او را ستایش کنی

یک روز طول میکشد تا دوستش بداری

اما یک عمرطول میکشد تا فراموشش کنی

مادر، اگر دعای شبانگاهیت نبود
من در لهیب آتش غم می گداختم
مادر، اگر گناه نبود این به درگهت
بی شک تو را به جای خدا می شناختم
****
تا دیده ام به روی جهان باز شد، زشوق
لبخند مهربان تو جا در تنم دمید
فریاد حاجتم چو برون آمد از گلو
دست نوازش تو به فریاد من رسید
****
مادر، قسم به آن همه شب زنده داریت
که اندر سرم هوای تو هست و صفای تو
آیینه دار مهر و عطوفت تویی، تویی
خواهم که سر نهم به خدا من به پای تو
****
روزی که طفل زار و نحیفی بُدم زمهر
چون جان خود> مرا تو نگهدار بوده ای
مادر، به راه زندگی من فدا شدی
دایم مرا تو مونس و غمخوار بوده ای
****
دادی زکف جوانی و مویت سفید شد
ای وای من، که قدر تو اکنون شناختم
اکنون که پیریت به کنار آرمیده است
من نیز سوی وادی محنت شتافتم
****
مادر قسم به تو، که تویی نور کردگار
یزدان تو را، ز نور وفا آفریده است
نازم به آن شکوه و به آن عزّت و مقام
جنّت به زیر پای تو خوش آرمیده است

 کاش هيچ کس فراموش نشود*

 کاش هيچ کس خاطره ها را نبرد*

 کاش هيچ کس در حسرت ديدار کسي دق نکند*

 کاش هيچ کس احساس را حس نکند*

 کاش هيچ کس عشق را باور نکند*

کاش هيچ کس اسير غربت دل نشود*

 کاش هيچ کس از جاده انتظار رد نشود*

 کاش هيچ کس با اتوبوس حسرت نرود*

 کاش هيچ کس لبخندش را در چشمان کسي حک نکند*

 کاش هيچ کس هيچ آشنايي را گم نکند*

                 شمع شب خاموش کسی دیگر بود

                                  با یاد کسی که دوستش می داری

                                              یک عمر در آغوش کسی دیگر بود.

                                      خدایا !
من که هستم تا چیزی بگویم که تو خود همه چیز را میدانی. چگونه همیشه به یادت باشم وقتی که فقط در رنجها صدایت می کنم ؟ و چگونه صدایت کنم در حالی که میدانم، فاصله توهمی بیش نیست . وقتی که فکرش را میکنم اگر قطره آبی کم بود کل هستی احساس تشنگی میکرد. دستم نمیرود شاخه گلی را بچینم مبادا ستاره ای لطمه ببیند. اگر زندگی ام آنطور است که میخواهی، بی قراریم را کنار میگذارم و آرام میگیرم، که این دل فقط با یاد تو رنگ آرامش را به خود می بیند.

من قول خودم را به تو و تو قول خودت را به من داده بودي
بدون هيچ دلواپسي ...
و لي سرنوشت مهر برگشتي به نامه سر به مهر سرنوشتمان زد و تقدير
عشقمان
 را به گروگان گرفت

 
**************************
 
 
 
در يک روز بارانی با تو آشنا شدم؛

رفتيم، گفتيم، خنديديم ، چقدر خوش بوديم
خيس شديم!

و هنوز باران ميباريد که از هم گذشتيم؛ تو به سوئی رفتی و من به ديگر سو
خيس شديم!

..... و حالا وقتی باران می بارد نمی دانم بخندم يا گريه کنم؟ زيرِ باران کدام خاطره را نگاه دارم و کدام را بشويم

 
**************************

  امروز بی توام

    آن روز که با تو بودم

      ــ بی تو بودم

        امروز کی بی توام

          ــ با توام

 زير باران نشسته بودم… چشمم را به آسمان دوخته بودم…


چشمم را به ابرهاي سرگردان دوخته بودم…انتظار مي کشيدم…انتظار قطره اي
عاشق از باران که از آسمان بيايد و بر چشمانم بنشيند… تا شايد چشمانم عاشق آن
قطره شود…


باران مي باريد آسمان مي ناليد، ابرها بي قرار بودند…صداي رعد ابرها سکوت آسمان را در هم شکسته بود… خيس خيس شده بودم ، مثل پرنده اي در زير باران…!


دوست داشتم پرواز کنم در اوج آسمانها تا شايد خودم قطره عاشق را ميان اين همه قطره پيدا کنم… مي دانستم قطره هايي که از آسمان مي ريزد اشکهاي آسمان است… اشکهايي که هر قطره از آن خاطره اي بيش نبود…


در روياهايم پروازکردم ، در اوج آسمانها، در ميان ابرها، در ميان قطره ها! چطور مي شود از ميان اين همه قطره باران ، قطره عاشق را پيدا کرد؟!

قطره هايي که هر وقت به زمين ميريخت يا به دريا مي رفت!، يا به رودخانه! ، يا به صحرا مي رفت و به زمين فرو مي رفت و يا بر روي گل مي نشست!

من به دنبال قطره اي بودم که بر روي چشمانم بنشيند...

شجاعانه به استقبال سختیها رفتن با شکوه تر از عقب نشینی برای راحت طلبی است.

************************************************************

وقتی لحظه مرگم فرا خواهد رسید
وقتی که دگر دست از دنیا خواهم کشید
وقتی که دگر روی ماهت را نخواهم دید
وقتی که دگر دیده از جهان خواهم بست
تو مرا غسل و کفن کن
تو مرا آرام در خاک کن
تو برایم بی صدا اشک ریز
هنگام آمدن بر روی مزارم بیاور برایم شاخه گل عشق را
هنگام رفتن ببوس بالین خاک را.